Σάββατο, 12 Απριλίου 2014

ΛΙΓΑ ΚΟΣΜΗΜΑΤΑ ΣΤΗ ΧΛΟΗ, ΛΙΓΑ ΔΙΑΜΑΝΤΙΑ ΣΤΟ ΣΚΟΤΑΔΙ (δεν ήθελα αιωνιότητα λίγο καιρό μόνο ζητούσα)



Δεμένοι με τα σχοινιά των ψευδαισθήσεων, στο πιο ευάλωτο κατάρτι της ζωής την Ποίηση

http://iovilaio.blogspot.gr/
Μπορεί να μείνουνε κατόπι μας οι στίχοι, δέκα μονάχα στίχοι να μείνουνε, καθώς τα περιστέρια που σκορπούν οι ναυαγοί στην τύχη, κι όταν φέρουν το μήνυμα δεν είναι πια καιρός (ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ)

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2014

Μέτρηση Ποίησης σε ένα Οβάλ Περιβάλλον: επιφώνηση λέξεων Έρωτα σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς Γάμα

Όμως όχι- Φτάσαμε στην πραγματική διάσταση μιας flatland κατανάλωσης Μεταβλητές διαστάσεις Χρώμα απροσδιόριστο Κατάδειξη και καταδίκη κυρίως έρχεται ο άνθρωπος με το κεφάλι Ο τέλειο Τελεία τεράστια για να μην ακούει πλάθει τα κόμματα σε ωτοασπίδες/ μεταβλητές διαστάσεις μεταβλακώδεις διαθέσεις, Ω! Αυτιά όλο παρένθεση λαιμός ανύπαρκτος –όλο λίπος Σώμα πολλά θαυμαστικά Για βυζιά το Ωμέγα Άνω τελεία ο αφαλός Αγκύλη το ηβικό οστό και από πάνω μια ψυχή όλο δέρμα και μια επιθυμία χωρίς καθόλου ψυχή Για χέρια πάλι δυο θαυμαστικά με πολλά διαλυτικά Για δάχτυλα (τα δαχτυλίδια πάλι χωρίς ν’ αφήνουν σημάδι) Φοβερή συμπύκνωση δυο πόδια σε ένα Ένα πόδι βουτηγμένο σε ένα τόνο τσιμέντο Από ερωτηματικά που δεν περπατάνε ποτέ και τα παπούτσια μια συνένωση- Ω!  Α!  Ω! Ανάλογα με το άρωμα η συνουσία γίνεται και με τον εαυτό αφ’ εαυτού και ούτω καθεξής Εάν επιθυμείτε –πριν εισέλθετε βεβαιωθείτε Δεν χρειάζεται ο άλλος Ο καθρέφτης ο απαγορευμένος καρπός Το κίνητρο το όνειρο  [Γεωργία Τρούλη, Μέτρηση Ποίησης σ’ ένα οβάλ περιβάλλον –που κρύβει περισσότερη φυσική ροή για τη ροή και τις λέξεις]


ΜΕΤΡΗΣΗ ΠΟΙΗΣΗΣ ΣΕ ΕΝΑ ΟΒΑΛ ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ (ένα ποίημα της Γεωργίας Τρούλη το οποίο βρίσκεται σε αποδόμηση διεκδικώντας χρόνο και ροή, αφήνοντας στη διήθηση και στο ασυνεχές μιας συνέχειας που αφορά σε γλώσσα και εικόνα που απλώνονται ανιχνεύοντας υφές στο λευκό μιας ιθαγένειας που λέγεται Άνθρωπος)

Κυρίως έρχεται η τελεία
Όμορφη
Στρογγυλή
Αποφασισμένη.
Ακολουθεί το ερωτηματικό
Η παρένθεση
Η επίφαση Η άνω και κάτω στίξη.
Η ανάγκη για συνέχεια
Η αποσιώπηση
Έρχεται θριαμβευτικά η ευχή
Να υποτάξει,
Να προστάξει
Να διακινδυνεύσει
Προστακτική ευκτική
Και με ένταση
Μας απομένει ένας υπερσυντέλικος χρόνος
Και τίποτα δεν χάθηκε όπως
Θα έπρεπε.

Έπειτα παρουσιάζεται το Α
Πάντα κουρασμένο
Και ασυναγώνιστο
Ασυγκράτητο
Να επιβάλλει
Άφεση άφεση
Και ένα ωμέγα
Να θυμίζει υπερΩκεάνιο-
Ανάμεσα σε δυο ηπείρους.

Ανάμεσα σε θάλασσα αα ωω
Σαν κύματα
Της μειωμένης συνείδησης
Και επιφώνηση έρωτα
(στις τρεις του ήλιου)

Ένας ποταμός ήρθε και μου ψιθύρισε
Πως σημασία έχει μόνο η μεσαία ροή
Αυτό που πάλλεται
Που περιέχει
Οι δύο άκρες καμία αξία
Όλα ξεκινάνε νερό - όλα καταλήγουν θάλασσα

Με πολλή αφαλάτωση
Υο ενδιάμεσο δέρμα – λείο σαν χέλι
Και το άλλο αφυδατωμένο σαν πιράνχας
Τρώει λέξεις που δεν υπήρξαν ποτέ

Και ροκανίζουν τη μέσα σημασία στα μάγουλα
Έρχεται το γήρας των λέξεων
Σε μια ήπειρο που δεν ανακαλύφθηκε σωστά
Και από την αρχή με Τόνο

Έρχεται ο τόνος σε έννοιες που ξεψυχάνε
Εάν τις βγάζεις από τη γυάλα
Και εάν τις τοποθετήσεις λάθος, αλλάζει
Όλη η ιστορία του σύμπαντος

Μερικές σημασίες δεν τονίζονται από φόβο
Για τη ψυχή αφίσα
Το βήτα φαίνεται ακούραστο
Λατινολάγνα ζωή
Το γάμα αν και με συνειρμούς
Ποτέ δεν το συναντά κανείς ξαπλωμένο
Και τίποτα δεν διακορεύει το οβάλ
Που υπόσχεται – Τίποτα
Στο δέλτα της ήβης μια Διηάνειρα
Μια Λερναία Ύδρα σε πόλεμο
Και με 24 κεφάλια σε όλους τους δυνατούς συνδυασμούς

 Εεεε;
Ζαχαρωμένη ζεματισμένη αίσθηση νεότητας
Ζωή και κάθε αποτύπωμα πεθαίνει
Στο προηγούμενο χωνευτήρι συνύπαρξης

Έπειτα
Έρχεται κυρίως ο ήλιος
Περί βροχής και άνθισης ο λόγος –ώμος
Σκοτεινό Αμαζόνιο Δάσος-όμως
Και ένα
Ο ολόκληρο όλο θέληση
Θέλω Θέλω Ο Θέλλο
Κανείς δεν άκουσε τον ήχο δυο σπαθιών
Που δεν ακόνισαν καλά τη μύτη
Το στόμιο
Και την δερμάτινη θήκη της Ιστορίας
Τόσοι νεκροί στις λέξεις
Τραγωδία η ζωή
Ασυγχώρητη ανάγκη τα όνειρα καλοκαιρινής οπτασίας

Ιππόλυτε
Πού είναι οι δυο άκρες του Ιώτα σου
Ενώ αρχίζει με γάμα και όλη η καθετότητα
Σε μια στρογγυλάδα οφείλεται
Και κυρίως οφείλει;

Κυρίως έρχεται το Κάπα
Κατεπείγον
Κατηφές
Κατηφορικό
Κατακρεουργημένο
Καταστροφικό
Και όλο αποφασισμένες γραμμές
Δυνατότητα να εμπεριέχουν το οβάλ
Ανάλογα με το γραφικό χαρακτήρα

Λαμπυρίζει η αποδοχή της συνέχειας
Σε μια αναλφάβητο εποχή της ποίησης

Η μέτρηση σ’ ένα οβάλ περιβάλλον
Γεννά άλλα κριτήρια
Κάθε πείραμα και μια αστεία υπόθεση
Για πειραματισμό

Το πιλοτικό πλάνο το αφήνω προοικονομία
Για το Π πριν τη ροή
Και κάθε κυκλικότητα του τετραγώνου

Μην –καμία άρνηση απαγόρευση
Όλα επιτρέπονται και γι’ αυτό γωνίες
Και γωνιώδεις αποφάσεις σε όλα
Τα στρογγυλά της απόφασης

Και για το δέλτα δεν είπα πως μόνο
Αδυναμία δεν δύναται

Ξύρισμα κόντρα στις λέξεις οι σημασίες
Μια εποχή ξεγειτονεύει τις λέξεις από
Κάθε συναίσθημα -Ξουτ!
Ξεμπροστιάζει το κενό
Το κάθε κενό επιτρέπει το άδειο
Το κενό ξετυλίγεται ξέπνοο

Οοοο οβάλ οβάλ όμορφο

Πίσω το Π τόσες αράδες
Πτύελα και συνέχεια

Ροή μόνο σε κίνηση μπροστά
Διαγώνια υπόσχεση
Για τι έρχεται υπόσχεση

Για το Ύψιλον
Και για το Υψηλόν

Σιαμαία θα ξυπνήσω με έναν εαυτό
Που γνωρίζω ελάχιστα

Σσσσσσσσσσσσσσσσσσς

Τρελή πορεία στο Ταυ
Το τελευταίο μιας αναστάτωσης
Τώρα που πλησιάζει το τέλος των λέξεων

Υπόσχεση για το Ύψιλον και για το Υψηλόν
Μιας αλφαβήτου σχεδόν μεσοποτάμιας
-Ο ποταμός ήρθε και μου είπε για τις εκβολές
Και τίποτα δεν υπόσχεται συνέχεια-

Άρα στο φι φωτιά φεγγοβολάει
Φοβισμένα φαντασμένα
Φαντασμαγορικά φασματοσκοπικά
Φτιασιδωμένα ποιήματα
Έλλειψης φαντασίας και φλόγας

Χωρίς πισωγυρίσματα αυτή η σελίδα
Ψιθυριστά ψεκάζω σιωπή στα σεντόνια
Που λέγονται σελίδες

Με αγωνία
Ψαχουλεύουν τα σημεία εγγύτητα

Ω θέλω Υπερ Ω κυάνιο

Μετά ο άνθρωπος στίξη
Μια ψυχή όλο στίξη
Εξαντλήσαμε τα γράμματα και τις λέξεις
Με ανακούφιση για τη λιτότητα
Και την επιμονή με απόστροφο ‘
Της συνέχειας

Όμως όχι-
Φτάσαμε στην πραγματική διάσταση
Μιας flatland
Κατανάλωσης
Μεταβλητές διαστάσεις
Χρώμα απροσδιόριστο
Κατάδειξη και καταδίκη
Κυρίως έρχεται
Ο άνθρωπος με το κεφάλι Ο τέλειο
Τελεία τεράστια
Για να μην ακούει πλάθει τα κόμματα
Σε ωτοασπίδες/μεταβλητές διαστάσεις
Μεταβλακώδεις διαθέσεις, Ω!
Αυτιά όλο παρένθεση
Λαιμός ανύπαρκτος –όλο λίπος
Σώμα πολλά θαυμαστικά
Για βυζιά το Ωμέγα
Άνω τελεία ο αφαλός
Αγκύλη το ηβικό οστό
Και από πάνω μια ψυχή
Όλο δέρμα
Και μια επιθυμία χωρίς
Καθόλου ψυχή

Για χέρια πάλι δυο θαυμαστικά
Με πολλά διαλυτικά
Για δάχτυλα
(τα δαχτυλίδια πάλι χωρίς ν’ αφήνουν σημάδι)

Φοβερή συμπύκνωση δυο πόδια σε ένα
Ένα πόδι βουτηγμένο σε ένα τόνο τσιμέντο
Από ερωτηματικά που δεν περπατάνε
Ποτέ
Και τα παπούτσια μια συνένωση-

Ω! Α! Ω!

Ανάλογα με το άρωμα η συνουσία γίνεται
Και με τον εαυτό αφ’ εαυτού
Και ούτω καθεξής
Εάν επιθυμείτε –πριν εισέλθετε βεβαιωθείτε
Δεν χρειάζεται ο άλλος
Ο καθρέφτης ο απαγορευμένος καρπός
Το κίνητρο το όνειρο

Ο καθείς και η σημαιούλα του μια σημαιούλα
Όλο δέρμα
Σοβινιστικού χρώματος Εγώ μου
Εγώ σου Εγώ του

Μην ματαιοπονείτε
Η κατανάλωση της λέξης έγινε από τα σημεία
Και η κατανάλωση των σημείων στίξης
Λάθους και έρωτα έγινε από λέξεις
Που δεν γειτόνευαν με τη σημασία τους
Και από στόματα που ροή ποταμού
Ποτέ δεν άγγιξε την υπερώα τον κάλυκα
Τη γλώσσα με σύνθεση

Μου είπε κάποτε η εκβολή
«Μην σε νοιάζει το φουσκωτό του νερού
Η αποτέλεσμα ζωή έχει σημασία»
Και δεν συμφώνησα με το ξερόχορτο ήχο της
Ούτε με τη μαρμάρινη λογοδιάρροιά της

Κάθε υπόθεση ένα λάθος δυνητικό
Ω  Α
Ιω Βάκχε ευοί
Δεν έχει η γλώσσα κυκλικό ταμπεραμέντο
Λάθος μετρήσεις γίνονται πάντα
Ένα περιβάλλον οβάλ μπορεί να φέρει ποίηση
Αλλά οι γωνίες που κρύβει ίσως περισσότερη

Φυσική ροή για τη ροή και τις λέξεις

Το τετράδιο έρχεται όχι κυρίως
Έρχεται τελευταίως
Άνω Τα
Και είναι ένα ολόκληρο δένδρο πετσοκομμένο
Πράσινο και καφέ –κορμός σκέψη
Που μοιάζει λευκό σαν κρυσταλλική ζάχαρη
Ναφθαλίνη ή βόμβα μιας υπερηπείρου
Που ποτά παγωμένοι ως τότε δεν υπήρξαμε
Κάτοικοι
Αληθινοί και εκδιωγμένοι από τον χρόνο
Ένας επίτοπος
Μιας ιθαγένειας που λέγεται Άνθρωπος
(ξεκινάει από Α
και ευτυχώς σε Ω δεν καταλήγει

Κυρίως έρχεται το τέλος
Και ένας ποταμός
Στο μέσο του
Γεννιέται μια θάλασσα
Σε σχήμα οβάλ
Και με βάθος κανένα
Ωω!
Τώρα έρχεται η τελεία


Η συμπύκνωση Η συμπύκνωση Η πύκνωση πυρακτωμένη και διαμπερής. Το σημείο τήξης το σημείο δράσης το σημείο Μηδέν το Άπειρο σημείο. Το σημάδι που αφήνει πυρακτωμένο ασημένιο. Χάλκινη φλέβα πρόσθετο χέρι από κρυοπηξία, χαμένο προ πολλού και κομμένο από το λαιμό. Κάποτε το σημάδι στο μέτωπο στην κοιλιά και κυρίως η τήξη στα γενετικά υγρά. Οι μεσοποτάμιοι κήποι – τα έργα, κάποια άδειασαν από λουλούδια ιστορία αλφάβητο. Ήρθαν στέρεψαν για αιώνες .Η εποχή των παγετώνων είχε κάνει εμφάνιση εντυπωσιακή. Η συριακή αυτοκρατορία του ενός κυττάρου έγινε συριακή σχεδόν σιαμαία αναζήτηση 0-1 σχεδόν σιαμαία από κει κι έπειτα αναζήτηση  [Γεωργία Τρούλη, Σειριακή Αυτοκρατορία]

Κτερίσματα στίχων από ποιήματα της Γεωργίας Τρούλη που εκτέθηκαν παράλληλα με τη νέα σειρά έργων της τυπωμένα σε χαρτί διήθησης και με τον τίτλο ΔΙΗΘΗΣΗ σε Γραμμική 1 – Η Γεωργία Τρούλη κατάγεται από την Κρήτη, ζει κι εργάζεται στη Θεσσαλονίκη. Σπούδασε ψυχολογία και Καλές Τέχνες. Έχει εκθέσει τα έργα της σε ατομικές και ομαδικές εκθέσεις και καλλιτεχνικά φεστιβάλ. Έχει εκδώσει τέσσερις ποιητικές συλλογές: ΑΚΡΟΓΩΝΙΑΙΑ ΠΟΡΕΙΑ ΣΤΟ ΚΑΙ (Σαιξπηρικόν), ΠΡΙΝ ΕΙΣΕΛΕΘΕΤΕ, ΒΕΒΑΙΩΘΕΙΤΕ (Σαιξπηρικον),

Πέμπτη, 27 Μαρτίου 2014

ΜΠΟΥΚΟΦΣΚΙ: Η Ιδιοφυΐα του πλήθους «Οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη»

ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΗ ΠΑΝΟΥΡΓΙΑ, ΜΙΣΟΣ, ΒΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΑΛΟΓΙΣΜΟΣ ΣΤΟ ΜΕΣΟ ΑΝΘΡΩΠΟ που αρκεί για να προμηθεύσει οποιονδήποτε στρατό μια οποιαδήποτε μέρα, και οι καλύτεροι στο φόνο είναι αυτοί που κηρύττουν εναντίον του, και οι καλύτεροι στο μίσος είναι αυτοί που κηρύττουν αγάπη, και οι καλύτεροι στον πόλεμο είναι τελικά αυτοί που κηρύττουν ειρήνη…

EΚΕΙΝΟΙ ΠΟΥ ΚΥΡΥΤΤΟΥΝ ΘΕΟ, ΧΡΕΙΑΖΟΝΤΑΙ ΘΕΟ.
Εκείνοι που κηρύττουν ειρήνη, δεν έχουν ειρήνη.
Εκείνοι που κηρύττουν αγάπη, δεν έχουν αγάπη.
Προσοχή στους κήρυκες. Προσοχή στους γνώστες. Προσοχή σ’ εκείνους που όλο διαβάζουν βιβλία. Προσοχή σ’ εκείνους που είτε απεχθάνονται τη φτώχεια, είτε είναι περήφανοι γι’ αυτήν.

ΠΡΟΣΟΧΗ Σ’ΕΚΕΙΝΟΥΣ ΠΟΥ ΒΙΑΖΟΝΤΑΙ ΝΑ ΕΠΑΙΝΕΣΟΥΝ ΓΙΑΤΙ ΘΕΛΟΥΝ ΕΠΑΙΝΟΥΣ ΓΙΑ ΑΝΤΑΛΛΑΓΜΑΠροσοχή σ’ εκείνους που βιάζονται να κρίνουν, φοβούνται αυτά που δεν ξέρουν. Προσοχή σ’ εκείνους που αναζητούν τα πλήθη, γιατί είναι ένα τίποτα μόνοι τους.
Προσοχή στο μέσο άντρα. Τη μέση γυναίκα. Προσοχή στην αγάπη τους, η αγάπη τους είναι μέτρια αναζητά το μέτριο.

ΑΛΛΑ ΥΠΑΡΧΕΙ ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΣΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ, ΥΠΑΡΧΕΙ ΑΡΚΕΤΗ ΙΔΙΟΦΥΪΑ ΣΤΟ ΜΙΣΟΣ ΤΟΥΣ ΓΙΑ ΝΑ ΣΚΟΤΩΣΕΙ, να σκοτώσει τον καθένα. Δεν αντέχουν τη μοναξιά, δεν καταλαβαίνουν τη μοναξιά. Θα προσπαθήσουν να καταστρέψουν οτιδήποτε… Οτιδήποτε διαφοροποιείται απ' τα δικά τους μέτρα.

ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΟΠΩΣ ΕΙΝΑΙ ΝΑ ΔΗΜΙΟΥΡΓΗΣΟΥΝ ΤΕΧΝΗ, ΑΝΙΚΑΝΟΙ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ ΝΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΛΑΒΟΥΝ, θα εκλάβουν την αποτυχία τους ως δημιουργών μόνο ως αποτυχία του κόσμου συνολικά. Ανίκανοι όπως είναι να αγαπήσουν πλήρως
θα θεωρήσουν και τη δική σας αγάπη ελλιπή και θα σας μισήσουν γι’ αυτό και το μίσος τους θα είναι τέλειο.

Όπως ένα αστραφτερό διαμάντι όπως ένα μαχαίρι, όπως ένα βουνό, όπως μια τίγρη, όπως το δηλητήριο… Η πιο τελειοποιημένη Τέχνη τους.


[ΠΗΓΗ: Τσαρλς Μπουκόφσκι, 16 Αυγούστου 1920 – 9 Μαρτίου 1994, αμερικανός ποιητής και συγγραφέας. Από τη στιγμή του θανάτου του, ο Μπουκόφσκι έχει γίνει θέμα πάμπολλων άρθρων κριτικής απέναντι στη ζωή και το έργο του. Αν και αγαπήθηκε από το κοινό κι έγινε σύμβολο για ανθρώπους με προβλήματα αλκοολισμού, οι ακαδημαϊκοί κριτικοί έχουν δώσει ελάχιστη σημασία στα γραπτά του. Θεωρείται όμως από πολλούς ένας πολύ σπουδαίος ποιητής, με μεγάλη επιρροή. Οι Ζαν Ζενέ (Jean Genet) και Ζαν-Πολ Σαρτρ (Jean-Paul Sartre) τον είχαν χαρακτηρίσει ως τoν «μεγαλύτερο ποιητή» της Αμερικής. Έγραψε περισσότερα από 50 βιβλία. Ανάμεσα στα πιο γνωστά που κυκλοφορούν και στα ελληνικά είναι τα Σημειώσεις ενός Πορνόγερου Ι και ΙΙ, Ερωτικές Ιστορίες Καθημερινής Τρέλας, Η Λάμψη της Αστραπής Πίσω Από το Βουνό και Γυναίκες]

Τετάρτη, 19 Μαρτίου 2014

Λίνα Φυτιλή, Πρότερος έντιμος βιος μυθικής ημέρας

Πήρα το πρώτο λεωφορείο κι όταν κατέβηκα στη στάση, με περίμενε η Άνοιξη, με μάτια ήρεμης μητέρας, πίσω από τα οποία έβλεπε μόνο αλκυονίδες νύχτες… Τι πειράζει που δεν είσαι ο Καραβόμυλος, όταν ανάμεσα στα πόδια μου μπαίνει, όταν φτάνουμε σ’ ένα τέλος ελαφρύτερο από ένα Ποίημα με μάτια ξυράφια και το τριλαμπές της μιας Θεότητος


Στη γωνία
Περιμένουν απόλυτα σιωπηλοί
Μη τυχόν και πεταχτεί από το ράφι
Μια μεγαλόσωμη προιστορική γυναίκα
Ή γλιστρήσει από το κάδρο ένας γέρος,
Κάποιος πεινασμένος σκύλος
Κι ενωθούν άθελά τους στο σκοτάδι
Με τον διογκωμένο αρμό του τοίχου.

Ιδού ο ασκός, απ’ όπου βγαίνουν οι λέξεις:
τον ανοίγεις επιλεκτικά, μια κίνηση και ξεπετάγονται, φτου ξελευτερία και σαν δραπέτες ορμούν έξω. Λέξεις που ελευθερώνονται, εκεί που δεν το περιμένεις.  Όταν τις βλέπεις, έρχονται καταπάνω σου και ξεχνάς όλα τα υπόλοιπα: τις φωνές, τις συνήθειες των διπλανών, το υβρεολόγιο της φασαρίας. Γιατί κάθε λέξη είναι ένα σώμα, στο οποίο πρέπει να αφεθείς με λατρεία.  Λέξεις: σώματα αγαπημένα. Όταν τις αγκαλιάσεις, τις χαϊδέψεις, τις βάλεις στη σειρά, τακτοποιούνται οι έννοιες, τα νοήματα, η γραμματική των αισθημάτων. Στην επιδερμίδα τους αγγίζεις τις πιο τρυφερές αυταπάτες. Κι οι πληγές χάνονται. Επειδή οι λέξεις επουλώνουν τον κόσμο, γκρεμίζοντας και ξαναφτιάχνοντάς τον. Χρειάζεται μια στιγμή δημιουργικής ελευθερίας. Μια ματιά αθωότητας. «Πού πάνε οι λέξεις όταν κρύβονται;», σκέφτεσαι στα διαστήματα που μεσολαβούν σιωπές, φορτίζοντας περισσότερο τις ιστορίες που θα γεννηθούν. Πού πάνε; Μέσα σου βρίσκονται, μην κάνεις πως δεν το ξέρεις. Κοιμούνται, ονειρεύονται, ξυπνούν. Παίρνουν το χρόνο τους. Αναπάντεχα αποφασίζουν να πετάξουν σαν χάρτινα πουλιά, δραπέτες κρυφοί που ψάχνουν καταφύγιο σε μια άγραφη σελίδα.

Οι νοσοκόμες
Θα στείλω τις λέξεις μου
Στην κατασκήνωση
Ένα καλοκαίρι,
Ντυμένες μ΄ άσπρα ρούχα
Να ξεσηκώσουν
Όσους πρόωρα γερνούν.
Θα τους κρατούν
παρέα τα μεσάνυχτα
κι εκείνοι έκπληκτοι
θα τις κοιτούν
Να λεν χορεύοντας
τα ακονισμένα τους τραγούδι

Αφανέρωτα όνειρα
Όταν ήμουν μικρή κι έβλεπα κάποιο παράξενο όνειρο, μου έλεγαν να μην το αποκαλύψω.
«Τα όνειρα δεν πρέπει να φανερώνονται», ισχυριζόταν η μαμά μου.
Ένα όνειρο μοιάζει μ' ένα αδιάβαστο σημείωμα σ’ ένα γυάλινο μπουκάλι, που ίσως κάποτε θυμηθείς να το ανοίξεις.
Τώρα, μες το καταχείμωνο, φιλημένη από τον βοριά και την παγωμένη βροχή, νιώθω πόσο δύσκολο είναι να μην υπακούω σ’ αυτά που φωνάζουν περισσότερο, αλλά στη φωνή μέσα μου. Όνειρα που δεν τα βλέπεις μόνο στον ύπνο σου. Η αντιπολίτευση της ψυχής. Μια πρόβα αθανασίας.
«Ίσως έχουμε ανάγκη από μια πυξίδα σ’ έναν τόσο πολύπλοκο κόσμο, μαμά...» θέλω να πω, αλλά καταπίνω τις λέξεις.
Αυτό το κόλπο οδηγεί κατευθείαν στον δρόμο της καρδιάς, κόντρα στα άλυτα προβλήματα του κόσμου. Παρά τα εμπόδια, τα ψέματα, τις τρικλοποδιές, είναι καλό ν’ αφήνεις τον εαυτό σου να παρασυρθεί από τις ιδέες που ανατρέπουν αυτά που φοβάσαι περισσότερο. Γιατί τότε ξυπνάς από την υποκριτική ανονείρευτη ζωή σου, χωρίς να το καταλάβεις. Ανεπαίσθητα. Η αναζήτηση της αθωότητας δεν είναι άλλο, παρά η επιθυμία μιας κανονικής ζωής που έχει διατηρήσει αναλλοίωτα τα ερείσματα στο χώρο του ονείρου.
Ξαφνικά ανοίγεις τα μάτια, κοιτάζεις γύρω σου κι η στιγμή μοιάζει μ' ένα ήσυχο δωμάτιο που στενάζει, πίσω από το βάρος μιας κουρτίνας από ομίχλη, μ’ ανθρώπους που μιλάνε σ’ άλλη γλώσσα, αλλά εσύ δεν τους ακούς. Ακούς μόνο τη φωνή μέσα σου, η οποία αργά ή γρήγορα βρίσκει το δρόμο της, όσο δύσκολα κι αν φαίνονται όλα, ιδίως τέτοιες κρύες νύχτες, ψάχνοντας πίσω από σκόρπια νοήματα, τα πιο μύχια όνειρα

[ΠΗΓΗ: Λίνα Φυτιλή, Οι νύχτες της άχρωμης  κιμωλίας, Καστανιώτης: Ένα ταξίδι σε άγνωστο προορισμό, κατά τη διάρκεια του οποίου οι επιβάτες ξεδιπλώνουν τις ιστορίες  τους, ένα υπαρξιακό ταξίδι πρωτίστως με απροσδόκητο τέλος. Τώρα είναι αργά, Απόπειρα: Όταν η νοσταλγία είναι τόσο δυνατή, που οι ήρωες ζούνε εγκλωβισμένοι στο παρελθόν τους, αναζητούν μια ευκαιρία για να ξεφύγουν. Ίσως μέσα στην ευδαιμονία - Η Λίνα Φυτιλή γεννήθηκε στη Λάρισα. Ζει στον Αλμυρό Μαγνησίας κι εργάζεται στην Πρωτοβάθμια Εκπαίδευση. Τα 1997 δημοσιεύτηκε η νουβέλα της, Οι νύχτες της άχρωμης κιμωλίας, Καστανιώτης. Το 2011, εκδόθηκε το μυθιστόρημά της Τώρα είναι αργά, εκδ.Απόπειρα. Μόλις  κυκλοφόρησε η ποιητική συλλογή της Μυθική μέρα,  από τις εκδόσεις Ενδυμίων. 

Τετάρτη, 12 Μαρτίου 2014

ΑΝΤΙΝΟΜΙΕΣ ΑΔΕΣΠΟΤΟΥ ΣΚΥΛΟΥ: Οδηγίες για μια Παιδική Χαρά κοντά στη θάλασσα

Να εγκαθιδρύεις μια περιοχή θαυμάτων, εκεί, στα σύνορα της οδύνης και της εμμονής. Να κάνεις αυτό το εκ γενετής αφύσικο συναίσθημα να ξεμπουκάρει στη βουβή άβυσσο. Να μεταδίδεις στα ρημαγμένα νεύρα του κοινού το φυτώριο της αϋπνίας και την μοιχεία των κήπων. Να σφυροκοπείς με ιαματική πληρότητα τον αισθησιασμό. Να φαίνεται το ποίημα σαν οπωροφόρο στα χαλάσματα.

(όμως) Τι κάνουμε όταν δεν έχουμε Χώρα να χωρέσουμε και χώρο να χορέψουμε και το ποτάμι γίνεται βούρκος…
… τι κάνουμε  όταν χάνουμε τον κόσμο όταν μας κόβουν τη γλώσσα όταν το σπίτι μας γίνεται εξορία… (καθώς ψυχορραγώ σκέφτομαι τον Ουίλιαμ Φόκνερ να καθαρίζει καυτερές πιπεριές στη βάρδια του και να κάνει σκέψεις πώς θα γλιτώσει το νυστέρι που έρχεται και πως σαν τη γυναίκα που ξεγεννάει θα πέσει στον πρωινό ήλιο σφίγγοντας στην αγκαλιά του το νεογέννητο πόνο και τις ωδίνες του μέλλοντος)


(λοιπόν) όταν δεν έχουμε Χώρα να χωρέσουμε και χώρο να χορέψουμε
και τα ερωτήματα
γίνονται αρσενικά και θηλυκά
ντόπια και ξένα και το ποτάμι
γίνεται βούρκος και το σώμα
μηχανή τι κάνουμε όταν μας
πλακώνει η Βίβλος όταν μας
σταυρώνει ο εργοδότης όταν 
μας χαϊδεύει ο εκδότης όταν
μας φιλοφρονούν κοριτσάκια
τι κάνουμε όταν αντικρίζουμε
τα γυμνά αγάλματα στους Δελφούς
τους γυμνούς πνιγμένους αδελφούς
στις αμμουδιές του Ομήρου και τους
ομήρους στα διαμερίσματα των Αθηνών
τι κάνουμε όταν μας ζητάνε ψιλά
για ψωμί και για γάλα όταν οι
παρθένες μας στέλνουν sms τι
κάνουμε στη Δήλο μεσημεριάτικα
λογαριάζοντας σπασμένους φαλλούς
τι κάνουμε όταν εξηγούμε τα πάθη
μας στους τουρίστες όταν κάνουμε
νυχτέρια για να μπολιάσουμε
στύσεις να αφυπνίσουμε τον τρανό
αλγόριθμο των φιλιών της τι
κάνουμε όταν η λέξη κλειτορίς
βγάζει υγρά στα λεξικά και στα
σεντόνια όταν μια γλώσσα κλώθει
εγκώμια αιδοίων τι κάνουμε όταν
μας δείχνουν με το δάχτυλο όταν
μας φυλακίζουν τα χάδια τι κάνουμε
όταν μας διαβάζουν οι ζοφεροί
κριτές κι όταν μας αναλύουν οι
αυστηρές γκόμενες τι κάνουμε
εννιά μήνες βυθισμένοι στο αμνιακό
μας υγρό και μια αιωνιότητα
πεταμένοι στο χάος τι κάνουμε
όταν δε μας παίρνει ο ύπνος όταν
καλπάζει η βάρβαρη καρδούλας μας
με γενετήσια ορμή τι κάνουμε όταν
μπερδεύουμε τα λόγια μας και
λέμε την αλήθεια όταν ξεχνάμε τα
αισθήματα στη φωτιά τι κάνουμε
όταν οι γυναίκες πάσχουν από
γαμησοφοβία και οι άντρες από
ναρκισσισμό τι κάνουμε όταν
συνηθίζουμε τη συνήθεια όταν
μας νοικοκυρεύουν οι ερωμένες
τι κάνουμε όταν μας σημαδεύουν
τα περίστροφα βυζιά και μας τρίβουν
στα σκέλια τους οι αισχρές λέξεις
τι κάνουμε μπροστά στο λευκό
χαρτί και μπροστά στη μαύρη οθόνη
τι κάνουμε όταν η φαντασία βράζει
στο ζουμί της τι κάνουμε όταν δε
μπορούμε να κάνουμε τίποτε πια
και ζητάμε μονάχα μιαν αγκαλιά
να μας σκορπίσει στα χαντάκια
της αγάπης

Υπάρχει πάντα γαμησιουργός
αιτία.
Η ζωή δεν αρχίζει απ’ τη
γέννηση αλλά λίγο πιο πριν. Στον
μυχό των μηρών σου αιωνιότητα.
Στις περιπτύξεις σου ηλεκτρικό
πουλί της νιότης κι ακονισμένο
στιβαρό δεντρί της ηδονής.
Υπάρχει πάντα μια νύμφη Αριστέα
κι ένας φαλλός Αρίστος για περίδρομο.
Χάος ατρύγητο θεοπάλαβο άσαρκο.
Χάος με στόμα και μουνί και Άνοιξη.
Μια ποντοπόρος Κίμωλος. Μια Κούβα
αγροφυλάκων. Υπάρχει πάντα ένας
σατανάς χωρίς υπάρχοντα. Μια κόρη
απ’ τη Μακρακώμη Φθιώτιδος, ένας
σπασμός που χωρίζει τα φύλα στα
δύο. Και τα φιλιά στα τέσσερα και
τα σκέλια στα οχτώ. Μια γεωμετρική
πρόοδος ακλόνητη στην τροχιά της.
Μια Τροία ζευγαρωμένη με σεισμό.
Μια Μασσαλία ρόγα στο βυζάκι της
Γαλλίας. Μεσόγειος ρωγμή στα
νεοσσά κουτσομπολιά της Άπω
ανατολής. Σπορά από ουρλιαχτά
και ζευγαρώματα.


[ΠΗΓΗ: Αντώνης Αντωνάκος, http://antonisantonakos.com/ Οι Απορίες ενός παρορμητικού έχουν αναρτηθεί και στην Τεθλασμένη Ψηφιακή Βιβλιοθήκη]